JULIELMOLOVIN

Forevermore Book Four: Chapter 16

Ilang buwan narin ang nakalipas nang malaman namin na kambal ang dinadala ko. At sa bawat buwan na dumaraan, napapansin ko na parang may nagbabago sa akin. Bukod sa pumapayat ako medyo lumulubog narin ang mga mata ko, daig pa noong mga araw na nagpupuyat ako dahil sa trabaho.

It really seems and feels like my body is deteriorating.

And I’m scared.

Really, really scared of what’s going to happen next…

“Bed rest parin?” Tanong sakin ni Elmo habang chinicheck niya ang temperature ko kasabay ng paghaplos niya sa buhok ko.

“Sige na, igala mo na ang mga bata. Okay lang naman ako rito.” Pinilit kong ngumiti kahit na may nararamdaman akong kumikirot, hindi ko alam kung saan basta makirot. Walang alam si Elmo sa nararamdaman ko ngayon, ayokong malaman niya dahil natatakot ako na baka maramdaman niya rin ang takot na nararamdaman ko sa mga sandaling ito.

Simula noon hanggang ngayon, Elmo has always been the sweetest, most loving and patient guy I know. He makes my breakfast, lunch, and dinner every single day and is sure to include all the healthy snacks and vitamins I need to fulfill at the end of the day. He gets me water, ice cream or whatever I want when I ask and it’s almost like he enjoys doing it.  My most favorite part about Elmo is that he tells me that he loves me all the time and I don’t even have to ask for it.

I remember the other night, we were staying up late watching movies together with our kids. Every time Elmo got up to do something he told me he loved me. Medyo nakakasawa na nga pero hindi naman ako nagrereklamo. Medyo lang. Haha

And then all of a sudden I threw him a question when the kids were already fast asleep, I asked him; Hey, do you love me more now that I’m pregnant with our fourth (technically fourth and fifth) child? He answered; isn’t that supposed to happen? We’re supposed to grow in love as we get older? Well, he got me in there and it felt like my pregnancy problems lightened. I gave him a quick kiss. That’s his reward for being so consistent.

I can definitely say that he’s excited and happy about my pregnancy, the life we have now…pretty much everything. And I don’t want to take that away from him. Not today or the day after tomorrow or even the following days after that.

Alam ko magagalit siya pero bahala na atleast ngayon alam kong masaya siya.

“Hindi ka ba talaga sasama?” Nagising ang lumilipad na isip ko ng muling haplusin ni Elmo ang noo ko, tapos na pala siyang magbihis hindi ko man lang napansin.

 “Oo mas okay na nakahiga nalang muna ako, medyo nag-iinarte ata ang kambal.” I giggled. “Sabihin mo nalang sa tatlo na next time sasama na ako, pabantayan mo ng mabuti yung mga bata ha?”

Ngumiti siya sakin pero alam kong may pag-aalangan ang ngiting iyon, siguro nararamdaman niya ng may problema sa akin kaya mabilis akong nagpalit ng gear, nagkunwari akong okay na kahit na mahirap.

“Namumutla ka.” Pansin niya habang tinitingnan niya ang buong mukha ko. “Is there something wrong?”

“Hindi ka lang sanay na wala akong make-up siguro.” Palusot ko sabay tawa. “Sige na, kiss me then leave baka naiinip na yung mga yun.”

“I don’t feel like going out. May mali talaga sayo.” Pangungulit niya pa.

“Elmo, nandyan naman si Manang sa baba, kung gusto mo tawagan mo siya para itanong kung okay ako.” Hinawakan ko na ang kamay niya para makumbinse ko siya, gusto ko rin namang makapag-enjoy ang mga bata medyo matagal-tagal narin simula noong huli kaming lumabas ng bahay. “I swear I’m okay.”

“Okay.” Medyo kumbensidong sagot niya. “Basta kapag may kailangan ka tawagin mo lang si Manang, kapag may gusto kang ipabili tawagan mo agad ako.” Yumuko na siya para halikan ako.

“Yes boss.” Pabirong sabi ko sa kanya. ”Enjoy.” Ngumiti lang muli siya sakin bago siya tuluyang lumabas ng kwarto.

Nakahinga ako ng maluwang nang marinig ko ang papalayong tunog ng sasakyan namin. Sa wakas hindi ko na kailangang magpretend. Sinubukan kong tumayo pero bawat galaw ko parang may napuputol na ugat, masakit… sobrang sakit. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang tiisin to pero sa tuwing naiisip ko na konting tiis nalang biglang lumalakas ang loob ko.

Humawak ako sa mga stable na pwedeng kapitan sa awa naman ng Diyos nakakagalaw pa ako kahit paunti-unti lang. Huminga ako ng malalim bago ako ulit humakbang pero ng subukan kong muli biglang nanghina ang tuhod ko, hindi ako pwedeng matumba kaya kahit nanlalambot na ako pinilit ko paring humawak sa kahit saan nalang.

Narinig kong may nahulog. Narinig kong may nabasag. Ewan ko pero medyo nanlalabo rin ang paningin ko, nanlalamig ang talampakan ko at mga kamay ko. Bigla akong kinabahan at napasabi ng, Elmo

“Ma’am Julie! Sus maryosep!” Naramdaman kong hinawakan ako ni Manang pero hindi ko na magawang makapagsalita pa. Medyo nanginginig siya at sa tingin ko may ginagawa pa siyang iba. “Hello Sir Elmo balik na kayo–” Narinig ko pa ang mahinang boses ni Elmo over the phone. Gusto kong agawin ang cellphone mula kay Manang pero wala na talaga akong sapat na lakas para gawin iyon. “kailangan nating dalahin si Ma’am Julie sa ospital ngayon din!”  Iyon ang huli kong narinig bago ako tuluyang mawalan ng malay.

 

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 15

Nanood ako ng serye ni Moe, and unfortunately, ngayon pala ang bed scene niya with her leading lady. Sobrang intense! Ang swerte ko di ba? Ang hirap pala ng may artistang asawa. Hindi dapat ako magseselos, hindi dapat talaga pero nung dumating pumasok siya sa kwarto namin matapos niyang patulugin ang mga bata nagulat nalang ako ng mawala sa kamay ko ang binabasa kong libro… nabato ko na pala kasi sa kanya.

“Aray naman Julie!” Gulat na sabi niya sakin. Gusto kong matawa sa reaksyon niya na dahil halatang-halata na hindi niya alam ang nangyayari pero ewan ko ba mas nangibabaw ang inis ko. Pregnancy hormones alert.

“Bakit parang totoo ang bedscene na yun? Ang usapan natin wag masyadong intense ah!” Nangingilid na ang luha sa gilid ng mga mata ko, ang sakit narin ng lalamunan ko kasi pinipigilan kong hindi maiyak sa harap niya.

“Bedscene?” Napatingin siya sa tv namin na commercial na ang palabas ngayon, alam kong gets niya na kasi pinatay niya na iyon. “I told you not to watch my show.” He climbed to our bed and he wiped my tears. Tumulo na pala ang luha ko di ko man lang napansin. “Napag-usapan na natin yun di ba?”

“Nakakainis ka kasi hindi ka natupad sa usapan.” Siniko ko siya, hindi ko alam kung malakas, bahala na siya. Masakit din naman mapanood ang asawa mong may kalovescene na iba kahit na drama lang no.

Narinig ko siyang tumawa bago siya humiga sa tabi ko. “Hindi ka rin naman tumupad sa usapan so kwits tayo.” Sinamaan ko lang siya ng tingin ng sabihin niya iyon. “Wala naman kasi talaga yun, sinunod ko lang si Direk.” Nilalambing niya ako habang ako naman, tinutulak ko siyang palayo.

“So si Direk na ang asawa mo ngayon?!”

Natawa ulit siya. “Bakit kapag nagagalit ka sakin binabato mo agad ako ng kung anong hawak mo? Nung una magazine, ngayon naman libro.”

“Ang layo niyan sa tanong ko.”

He laughed again. “Bakit muna?”

“Nakakainis ka nga kasi. O ayan gets mo na?”

“Alam mo matulog nalang tayo, hindi ka ba excited para bukas? Malalaman na natin kung ano ang gender ng baby.” Excited na sabi niya sakin habang panay parin ang pagyakap niya kahit tinutulak ko siya.

“Mas excited akong itulak ka papunta sa sahig.” Humiga narin ako pero tumalikod sa kanya, and as usual, nakayakap parin siya sakin.

“Ang cute mong magselos.”

“Hindi ako nagseselos, nagagalit ako.”

“Ba’t ka nagagalit?”

“Kasi nagseselos ako.” Pareho kaming natahimik. Mamaya-maya sabay na kaming tumawa na parang mga bata. Humarap na ako sa kanya sabay kurot sa braso niya. “Nakakainis ka talaga kahit kailan.”

“Okay lang na mainis ka sakin kahit paulit-ulit pa basta dyan ka lang.” Hinalikan niya ang noo ko. “Tulog na tayo?”

Tumango lang ako sa kanya tapos humiga na ako sa braso niya. Unan ko na ata yun hanggang sa tumanda kami. Ewan ko kung nangangalay siya pero hindi naman siya nagrereklamo kinaumagahan kaya nag-aassume ako na okay lang talaga. “Last question nalang-”

“Ano yun?” Antok na ang boses niya ng sumagot siya sa akin.

“Last na bedscene na yun?”

“Kung sa serye, oo. Kung sayo-” Hinampas ko na ang braso niya kasi alam ko na kung ano ang susunod na sasabihin niya.

“Baboy ka.”

“Baboy ka rin.”

Tinulak ko siyang papalayo. “Anong sabi mo?!”

Kinabig niya naman ako papalapit muli sa kanya. “Ang sabi ko mahal kitang baboy ka.” Sabay tawa niya.

***

Another brand new day. Mahirap maging nanay ng tatlong bata plus itong bata na papalabas palang pero masaya naman, inasikaso ko muna sila bago ko asikasuhin ang sarili ko. Usually madaliang kilos lang talaga dahil masyadong mainipin ang mga bata lalo na si Lance.

11am nang matapos kaming magprepare. Si Lance at Ellie pawisan na naman kaya kinailangan kong palitan ulit sila ng damit, si Sophie naman behave na nagpa-piano nalang kasama si Moe habang hinihintay niya kaming matapos.

Masaya sa feeling kapag nakikita mo sa mga anak mo ang namana nila sayo o sa asawa mo, parang dati lang nasa tyan ko sila ngayon hilig narin nila ang hilig namin ni Elmo.

“Mommy.”

Nilingon ko si Ellie habang nilalagyan ko si Lance ng powder sa dibdib. “Yes baby?”

“I made this for you.” Iniabot niya sakin ang nakatuping bondpaper, excited na excited ang mukha niya kaya naman sinuot ko agad kay Lance ang panibagong t-shirt na kinuha ko sa closet niya. When I opened the paper, nakita ko agad ang drawing ni Ellie na baby, hindi ko alam kung boy or girl basta ang alam ko baby yun orange kasi ang color na nilagaya niya. Haha. I noticed the note and it made me laugh in an instant. It says, ‘Mommy wouldn’t get so sick if she’d stop eating all those babies.’ Naalala ko na, kahapon kasi wala ng choice kung hindi ako ang maghahatid sa kanila, while on our way I had to pull over to throw up. Morning sickeness kasi, when I got back Ellie asked me if I was okay and I told her I’m okay my love, sometimes when mommies have babies in their tummies they feel a little sick.

“Hahaha. Halika nga dito.” Kinurot ko ang chubby cheeks niya. “I love you, Ellie.” And then I kissed her lips. “Mommy loves you so, so much.”

“I love you too mommy.” She said with her sweet voice on.

“What’s that mom?” Tanong naman ni Lance, pinakita ko sa kanya ang note at natawa rin siya. “Ellie-“ Nagkatinginan sila ni Ellie. “babies are made when Mom and Dad kiss. Right mom?”

Mas natawa ako ng sabihin iyon ni Lance. Bata parin talaga sila, wala pang alam sa mundo. At sana talaga, kung pwede, ganito nalang sila parati. Sana hindi na sila lumaki. “You know what kids, let’s just go to daddy and Ate Sophie. We have to go.” Hinawakan ko na pareho ang kamay nila, ayoko ng sagutin ang tanong tungkol sa baby. I’m not good at that.

“What took you so long?” Tanong ni Elmo ng makababa kami sa hagdan at makalapit kami sa kanya.

“They’re asking me how babies are made.” Bulong ko kay Elmo, natawa kaming pareho.

“Anong sabi mo?”

“Segway, as usual.” Natawa ako sabay abot sa kanya ng artwork ni Ellie.

“Ano ‘to?”

“Basahin mo.”

Narinig ko siyang tumawa matapos kong pasakayin sa backseat ang tatlong bata. Nagkatinginan kami bago siya pumasok sa driver’s seat habang ako naman sa frontseat.

“Stop murdering all those babies, Mom.” Biro niya kaya mas natawa pa ako.

“Alam na alam talaga kung kanino mana ang mga anak mo.” Naiiling ako na natatawa matapos naming pumasok sa loob ng sasakyan. Hindi matanggal ang ngiti sa mga labi namin habang nabyahe kasi ang mga anak namin kung ano-ano na naman ang mga kinikwento. Tama nga sila, mas masaya kapag mas malaki ang pamilya.

After half an hour nakarating narin kami sa ospital, nagpa-ultrasound ako with my kids and they were amazed by the process. Dahil natutuwa sa kanila ang doktor ko pinatry sa kanila ang device na ginagamit to locate the baby. Enjoy na enjoy naman ang tatlo, akala siguro nila laruan ang tyan ko. After the ultrasound dumating na si Elmo dala-dala ang mga pinabili nila Sophie, Lance at Ellie. Gutumin kasi ang mga bata kaya ayan daddy duties muna si Elmo, hindi niya tuloy nakita ang bata na nasa loob ng tyan ko. Well, hindi ko rin naman masyadong natitigigan ang monitor, I was so busy watching my kids enjoy my ultrasound.

We let our kids eat before we went to my doctor’s office. Nagulat ako ng may ilabas na cake ang doktor ko. Hindi ko naman birthday kaya inassume ko na baka birthday niya.

“Mr. & Mrs Magalona, alam ko matagal ko na kayong patient kaya for this special day deserve niyo ang cake na ‘to.”

“Nag-abala ka pa Doc.” Biro ni Elmo.

“Doc, yung result po pala available rin naman today di ba?” Tanong ko kasi nahalata ko na wala siyang dalang envelop usually naman kasi right after my ultrasound ready na yun.

“Yun ang reason ng cake-” She laughed. “This is our new way of announcing the gender of the babies.”

“Paano po namin malalaman ang gender ng baby gamit ang cake?” Tanong ni Elmo.

“Easy lang-” Nakangiti siya samin. “Kapag blue, ibig sabihin lalaki ang anak niyo kapag naman pink, ibig sabihin babae.”

“Cool.” Elmo was really amazed.

“Mommy-” Hinihigit ni Ellie ang maternity dress ko.

“Why Ellie?” I asked her.

“Can we slice the cake?”

“Sure.” Nakangiti kong sagot sa kanya. “Be careful ha.”

Kumuha na ng cake knife ang tatlo and they cut it in different ways. Atleast, they gave the cake some justice, matino parin namang tingnan kahit papano.

“Mommy, the colors are pink and blue!” Sabay-sabay na sabi nina Sophie, Lance and Ellie, nagkatinginan kami ni Elmo, pareho kaming napatayo sa kinauupuan namin para tingnan kung pink and blue nga.

“So it means…” He said while he’s looking at me.

“We’re having twins?”

 

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 14

“Elmo gusto ko ng nachos.”

“Tara bili tayo.”

“Ayoko, tataba lang ako lalo.”

“Hindi, normal lang naman yan. Maganda ka parin sa paningin ko.”

“Promise?”

“Promise.”

Everytime na nagbubuntis ako yan ang palaging sinasabi niya sakin. Na maganda parin ako sa paningin niya, kesyo sexy parin ako at kung ano-ano pa. Lahat na ata ng pambobola narinig ko na sa kanya. Ang sweet ba? Yes, sweet nga. And aside from his sweetness, he also cares for me A LOT, most especially when I am pregnant.

Kapag buntis ako palagi lang siyang nandyan, he’s providing pretty much everything. But right now, iba ang sitwasyon. My husband is currently suffering from Couvade Syndrome. In other words, he is pregnant too.

Ang weird no? Nakakatawa kung iisipin. Kahit ako hindi ko naimagine na pwede pala ang sitwasyon naming dalawa ngayon. Napasa sa kanya ang morning sickness ko even the cravings mostly nasa kanya narin. Minsan nahihilo siya at gusto palagi lang nasa kama, naaawa na nga ako minsan kasi pati trabaho niya naapektuhan na. Pero anong magagawa ko kung ang ama ng dinadala ko ay nagdadalang tao rin?

Hindi naman nalaki ang tiyan niya. Sakin lang talaga. It was like my job is to carry the baby inside me. Nothing more. Nothing less. I am absolutely fine pero syempre kailangan ko parin ilagay sa isip ko na I am still prone to miscarriage. Kailangan talaga ng doble ingat.

Simula nung malaman namin na may couvade syndrome si Elmo nagsimula ng lumawak ang pasensya ko. He’s very moody. Well, moody naman talaga siya pero mas malala ngayon. Lumakas din siyang kumain at dahil nga gusto niyang palaging nakahiga nawala na sa bokabularyo niya ang salitang workout.

“Hon?”  Malambing na sambit ko sa kanya habang nakayakap siya sa akin.

“Hmm?” Halatang antok na antok ang boses niya, kakatulog lang kasi namin pero kasi biglang parang gusto kong kumain ng cheeseburger for no reason. Nagke-crave parin naman ako kahit papaano pero not as much as Elmo’s.

Dahan-dahan niyang minulat ang mata niya sabay tingin sa akin. “Mcdo?”

“Anywhere, gusto ko lang talaga.”

“What time is it?”

“Two in the morning.” Natatawa ako habang sinasabi ko yun. “Okay lang ba?”

“Sige.” Tumayo na siya at isinuot ang sando niya. Have I mentioned? I think not yet. Elmo likes to sleep shirtless, or on our present case, tank top less. “Gusto ko rin ng fries.”

“Yes!” I told myself. Umalis narin ako sa higaan para kumuha ng cardigan sa closet. Sabay kaming lumabas ng bahay papunta sa garage, nag-start lang siya ng kotse for a few minutes after nun umalis narin kami.

I was looking at him while he was driving. Nahikab pa siya habang nakafocus ang tingin niya sa kalsada. Dahil medyo antok din ako, itinaas ko ang paa ko sa kinauupuan ko at inayos ko ang aking upo para makasandal sa braso niya.

“Nahihirapan ka na ba?”

“Saan?” Tanong niya.

“Sa sitwasyon mo?”

“Oo pero ginusto ko naman to.”

Natawa ako sa sinabi niya. “Bakit kasi ang weird?”

“Kasi weird ka.” Natatawang sambit niya sakin. Ito namang kamay ko, automatic na hinampas ang braso ni Elmo. “Aray naman.” Nang maramdaman kong lumiko siya, umayos na agad ako ng upo dahil alam kong malapit na kami sa Mcdo.

“Bagay lang yan sayo.” Nagcross arms ako habang nakatingin sa labas ng bintana. Papunta na kami sa drive thru, at dahil 2am palang wala pa masyadong nakapilang sasakyan doon.

“Welcome to Mcdonalds, can I take your order?”

“Three cheeseburgers and three large fries please.” Sagot ni Elmo.

“Drinks sir?”

“Alacarte.”

“Okay sir.”

After a few minutes, iniabot na ang order namin. We then paid and drove back home. Ito na ata ang buhay namin sa mga susunod pang mga buwan. Sobrang hirap.

Nang makauwi na kami, dumiretso agad kaming pareho sa kwarto. Magkaharap kami habang nakain, hindi ko maiwasang matawa kasi parang ngayon lang kami parehong nakakain ng Mcdo.

“Nakakapraning pala kapag kasabay kitang maglihi.”

Natawa rin siya. “Mas nakakapraning ang maranasan kung pano magbuntis.”

“Alam mo na ngayon ang feeling?”

“Sobra pa sa sobra.”

“Pagkatapos nito, gugustuhin mo pa ba ng isa pa?” Sarkastikong tanong ko sa kanya.

“Oo naman. Sisiw lang to.” Pagmamayabang niya habang panay ng kain niya ng fries.

“Tigilan mo ako.” I rolled my eyes. “Hirap ka na nga sa sitwasyon mo hindi ka pa nadala.”

“Alam ko namang worth it ang lahat ng to pag lumabas na ang baby natin.” Ngumiti siya sakin, napangiti rin ako kasabay ng ngiti niya. Hanggang ngayon hindi ko parin gets kung pano nya nagagawa yun.

“Eh pano kung sobrang tumaba ako? Syempre kapag parami ng parami ang anak natin padagdag din ng padagdag ang baby fats ko.” I frowned. “Pano na?”

”Julie-“ Iniwan niya ang kinakain niya para makalapit siya sa akin. Pinahiga niya ako sa braso niya sabay haplos sa braso ko. “problema ba yan?”

Aba loko to ah, malamang problema talaga! Sino ba namang babae ang gustong tumaba ng sobra?!

Lumayo ako sa kanya kasabay ng tingin ko sa kanya ng masama, natawa lang siya sa naging reaksyon ko. “Hindi pa kasi ako tapos-“ Hinarap niya ako sa kanya sabay hawak sa magkabilang balikat ko. “Wala sa akin kung tumaba ka pa ng sobra-sobra. Kung sa tingin ko magbabago ang tingin ko sayo, sinasabi ko palang sayo ngayon na hinding-hindi mangyayari yun. Ngayon kung hindi ka parin satisfied sa sinasabi ko edi-” He gave me his very genuine smile. “let’s get fat together.”

Natawa ako sa idea niya. Alam kong natawa rin siya. Pero saglit lang ang kasiyahang iyon dahil pareho kaming natigilan.

“Nararamdaman mo?”

Pinakiramdaman ko ang aking sarili, there’s something building inside of me. And it’s very familiar.  “Oo.”

“On the count of three.”

“One.” I said.

“Two.” He said.

 “Three!” We both said before we ran to our comfort room.Sabay kaming nagsuka sa iisang sink. At ito ang unang pagkakataon na nangyari ito.

“No. No way.” Napailing ako habang pareho kaming naluluha habang nakatingin sa salamin. “My morning sickness is back!”

Natatawa siya habang nagmumumog. “Patas na ngayon ang laban Mrs. Magalona.”

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 13

Nagising ako sa kabilang side ng kama namin. Nakayakap sakin si Elmo habang nakadapa siya. Kita ko parin ang mukha niya kasi nakaharap siya sakin, kaya naman napangiti ako ng hindi sinasadya.

Matapos ang ilang minuto ng pagtitig ko sa kanya, napansin ko na may hindi tama. Nahampas ko siya ng malakas kaya naman napabalikwas siya sa higaan.

“Para saan na naman ba yun Julie?” Panay ang paghaplos niya sa brasong hinampas ko ng pagkalakas-lakas.

“Bakit nasa left side ka?!” Medyo high pitch ang pagkakasabi ko kaya naman lalo ko siyang nagulat.

“Ano naman?” Mabilis na sagot niya.

“Hindi ba nga sabi nila na kapag nasa left side nahihiga ang husbands malaki raw ang possibility na mangangabit siya?”

“Julie naman-” Panay ang kamot niya sa kanyang ulo na tila ba’y naiinis habang nabalik siya sa pagkakahiga niya kanina. “pati ba naman pwesto natin sa kama big deal parin sayo?”

“Ah basta-” Nilaktawan ko siya para makapunta ako sa left side ng bed. “kapag lang talaga ikaw Elmo nahuli-huli ko na-” Hindi na natapos pa ang sasabihin ko kasi tinakpan na niya ang bibig ko. Hinigit niya rin ulit ako papahiga sabay yakap muli sa akin na para bang walang nangyari, na para bang balewala sa kanya ang sinasabi ko.

“Matulog ka nalang ulit, antok lang yan.” Halatang antok na antok siya dahil sa tunog ng boses niya na may kasama pang paghikab.

“Elmo kelan mo ba ako seseryosohin?” Humarap ako sa kanya para kapag tumingin siya mukha ko agad ang makikita niya.

“Seryoso naman ako sayo ah. Pinakasalan nga kita di ba?” Pagbibiro niya habang siya’y nakapikit.

“Kainis ka talaga.” Mabilis kong tinanggal ang kamay niya sa pagkakayakap sa akin sabay tayo sa kama at sabay suot ng tsinelas ko.

“Saan ka pupunta?” Nakamulat na siya ngayon at nakatingin sa akin.

“Malayo sayo.” Sagot ko naman bago ako lumabas ng kwarto namin. He’s always like that. Parang biro lang sa kanya ang lahat. Eh teka, bakit nga ba ako nagagalit? Ay ewan.

Pagbaba ko ng sala bumungad agad sakin ang tatlo naming chikiting kaya naman ang kunot na mukha ko napalitan ng ngiti. “Good morning my angels!”

“Good morning mommy.” Walang ganang sagot nila sakin habang nanunuod ng tv sa dining area namin. Kung ano naman ang itinaas ng energy ko iyon naman ang ikinababa ng kanila.

Biglang sumama ang loob ko, yung tipong parang gusto mong maiyak na ayaw mo? Yung tipong masakit sa lalamunan at sa dibdib? Why am I being ignored? I asked myself.

Well, siguro nga ganun talaga kapag naglalakihan na ang mga bata. May kanya-kanya na silang inaasikaso. Dati-rati puro mommy ang first priority nila tapos ngayon puro cartoons na.

Pinatay ko ang tv sa imagination ko pero nagising ako sa katotohanan na magagalit sila sakin. Ayoko namang maging kontrabida sa mga mata nila kaya dumiretso nalang ako sa kitchen para magprepare ng masarap na breakfast para naman pansinin ako ng mga anak ko kahit papano.

Konting lakad lang nasa kitchen na ako. Nakita ko si Manang, nakapagprepare na ng breakfast. Isinasalin niya nalang sa magandang bowl ang fried rice, ramdam ko na last touch na yun. I hate this day, lahat nalang hindi naayon sa plano ko.

At the end of my plans, my nagawa naman ako. Ang magtimpa ng gatas ng mga bata. Matapos kong mabigay sa kanila ang mga gatas nila nakita ko si Elmo na paparating. Akala ko maggu-good morning kiss siya sakin pero nilagpasan niya lang ako! Syempre for the nth time sumama na naman ang loob ko. Sinundan ko siya ng tingin, umupo lang siya sa pwesto niya at kumuha ng pagkarami-raming tinapay. Pinagpatong patong niya ang mga iyon na may cheese and peanut butter in between. Eew.

“Daddy are you okay?” Tanong ni Sophie. Napansin din pala niya ang kawirduhang ginagawa ng ama niya.

“Oo naman.” Sagot niya naman sa anak namin habang pinipress niya ang tinapay ng kanyang mga daliri sabay kagat na tila ba’y mauubusan siya anytime soon.

“Ellie what do you want?” Binigay ko nalang ang atensyon ko kay Ellie kasi si Lance at Sophie, they prefer to do things by themselves. Big boy and big girl na raw kasi sila. Buti may Ellie pa na medyo pababy pero minsan nagagaya narin siya kay Sophie, she looks up to her ate very much.

“Mommy can we watch a movie tonight?” Sophie opens up as she eats her favorite bacon and egg breakfast.

“Sure. Sa room ba?”

“No mommy. Sine tayo.”

“Yes Ma please!” Pagsecond the motion naman ni Lance. Si Ellie hindi na nakapagsalita kasi puro pagkain na ang nasa bibig niya but it’s very evident based on her facial expression that she likes the idea too.

“Tanungin niyo daddy niyo, siya magda-drive satin.” Nagtinginan kami lahat kay Elmo na nainom na ng pineapple juice ngayon. Natigilan siya sa pag-inom ng mapansin niya kami. “What?” Hindi pala siya nakikinig.

“Magsi-sine raw tonight. Game ka?”

“Sure!” Mabilis naman na sagot niya sabay ngiti sa mga bata na masaya rin sa naging desisyon ng daddy nila.

“Okay.” Umupo na ako sa pwesto ko sa katapat ni Elmo. Like the usual nagproceed na ako sa breakfast ko matapos kong asikasuhin si Ellie. Panay ang kwentuhan ng mga bata kaya naman enjoy na enojy ako habang nakikinig sa mga kwento nila. Nabasag lmang ang katahimikan na iyon ng biglang tumakbo si Elmo papunta sa kitchen hawak-hawak ang bibig niya. Agad naman akong sumunod sa kanya, just to make sure that he’s okay. Panay ang duwal niya pero wala namang nalabas na suka kaya hinaplos ko nalang likod niya para matulungan siya sa sitwasyong iyon kahit papaano.

“Are you okay?” Panay parin ang pagduwal ni Elmo, this time may lumabas na pero kaunti lang.

“Ma’am maligamgam na tubig po para kay Sir.” Ngumiti ako kay Manang, pasasalamat sa concern niya.

“Here, drink this.” Uminom saglit si Elmo pero nagpatuloy parin siya sa pagduwal. “Yan kasi kung ano-ano ang kinakain mo.” I know my words weren’t helping but that’s the truth. Paghaluin mo ba naman ang peanut butter at cheese.

“I wanted those.” Sagot niya matapos niyang uminom muli ng maligamgam na tubig.

“Why? Ang weird mo.”

“Hindi ko rin alam, nagcrave ako.” Matapos niyang sabihin yun dumuwal ulit siya.

“Daddy buntis ka ba?” Tanong ni Sophie kay Elmo.

“Sophie magbreakfast nalang kayo ulit.” Sambit ko sa kanila dahil alam ko na mahirap ng bumalik sa pagkain kapag iniwan mo na ito sa isang tabi kapag may hindi magandang nangyayari.

“Pero Ma’am pwedeng tama si Sophie-”

Napatingin ako kay Manang. Hindi ko alam kung bakit nag-agree siya sa sinabi ni Sophie. Elmo’s a male. Impossible naman atang magbuntis ang asawa ko.

“Na buntis si Elmo, Manang?”

Natawa si Manang sa tanong ko pero agad niyang binawi iyon dahil alam niyang seryoso ang tanong ko. “Ma’am, ang paglilihi kasi napapasa.”

“Napapasa po?”

“Oo Ma’am, kapag buntis ka kasi tapos nalaktawan mo asawa mo ng hindi sinasadya maaari po sa kanya mapasa ang paglilihi.”

Nagkatinginan kaming dalawa ni Elmo ng ilang minuto. Para bang nag-uusap kami habang nagtitinginan, maya-maya pa nagpaunahan na kami sa pagtakbo sa kwarto namin. Wala na kaming pakialam kung iisipin ng mga anak namin na weird ang mommy at daddy nila.

Para kaming bata na nag-uunahan sa huling linya ng marathon. Pati sa pagbukas ng kwarto at pagbukas ng pinto ng comfort room nagpaunahan kami. Dali-dali kong hinanap ang isang bagay, bagay na magsasabi samin kung totoo ba o hindi ang inaassume namin. Ang pregnancy test kit.

“Found it!”

“Go!” Excited na sambit ni Elmo.

“Pero pano kung hindi na naman?” Problemadong tanong ko.

“Edi susubukan natin ulit hanggang sa tumama na.”

Alam kong sincere si Elmo sa mga sinabi niya kaya lumakas ang loob ko na magtry. Sinara ko na ang pinto at sinubukan na kaagad ang PT na hawak ko. Hinantay ko lang ang ilang minuto, nakapikit ako ng mga oras na iyon takot sa maaaring bumungad na balita sakin. Sana hindi negative.

Dahan-dahan kong minulat ang mata ko. Una muna ang kaliwa bago kanan. Nang makita ko na ang resulta lumabas na ako ng kwarto, nakasimangot at yamot na yamot. Kaagad naman akong niyakap ni Elmo, ramdam ko ang pagcomfort niya sakin. Alam mo talagang may concern.

“Okay lang yan, may bukas pa.” Biro niya ulit.

“Badtrip na.”

“Hey.” Humiwalay siya sa pagkakayakap sakin sabay tingin sa mga mata ko ng diretso. “Kaya yan, tayo pa ba?”

Naiyak na ako. Hindi ko na kaya eh. Hindi ko na kayang itago pa sa kanya ang tunay na nararamdaman ko. “Congrats daddy!”

Hindi agad nagbago ang reaksyon niya, maybe he was shocked Kahit din naman ako nagulat ng makita ko iyon pero nagibabaw parin ang acting skills ko. I want to surprise him. Kahit sa ganitong paraan lang.

“We-” He paused. “We’re-” Nauutal na sambit niya.

“Yes daddy, we’re having another baby!”

 

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 12

Hinatid ko ang mga bata sa school pagkatapos umalis ni Elmo sa bahay. Pagkatapos noon pumunta na ako sa OB ko, she told me to intake metformin, baby aspirin and fertility shots. Matagal-tagal narin kaming nagta-try ni Elmo pero wala paring magandang result na lumalabas sa pregnancy tests na nakastock sa bahay.

Medyo naii-stress narin ako kasi hindi ko mabigay sa asawa ko ang bagay na gustong-gusto niya. I wish kotse o panibagong bahay nalang ang hiningi niya sakin para mabibigay ko lang iyon agad sa kanya, ang kaso nga lang, hindi ganoon ang sitwasyon.

Papunta na ako ngayon sa coffee shop right after my appointment with my OB para i-meet ang in-law ko. She has something for me raw, for sure work related na naman. Hindi ko maiwasang hindi mag-isip habang nagda-drive, kung ano-ano na napasok sa isip ko, napaparanoid na nga ata ako.

After a few minutes, safe naman akong nakarating sa Coffee Bean. Hinanap ko lang ang table kung nasaan ang mommy ni Elmo, as usual maaga siya sa napag-usapang oras at may mga naorder narin siya para saming dalawa, hindi maipagkakaila na business woman siya talaga.

“Hi Ma.” I kissed her cheek before I took my seat.

“Hi Juls.” She responded with a smile. “How are you?”

“I’m fine.” I answered back with a smile too.

“You’re lying.” Napatingin ako agad sa kanya, it’s the very first time she ever said that to me. Most of the time kasi ‘Good’ lang ang isinasagot niya. “May progress na ba?”

Sa tingin ko alam na niya kung ano ang problema namin ngayong mag-asawa. What was I thinking? Syempre mommy siya ni Elmo, malamang magasasabi si Moe sa kanya.

“Sobrang hirap po pala kapag dumating na sa point na gustong-gusto niyong magka-anak pero ayaw kayong bigyan.” Pabiro ko iyong sinabi sa kanya, maybe I don’t want her to see what I really feel inside.

“But you’re taking different medications right?”

“Opo, pero parang hindi naman natalab.” I let out a soft laugh. Napakunot naman si Mama ng noo. “Anyway, may new contract po ba na kailangan kong pirmahan?” Segway ko kasi parang nahalata na ni Mama na nagpe-pretend lang ako. Minsan talaga may mga bagay na mahirap i-sugarcoat.

“I’m just checking on you Julie. Wala namang mahalagang bagay na dapat tayong pag-usapan.” She smiled again. Thank God she did that, hindi kasi ako sanay na nagfa-frown siya sa harap ko.  “And uh-” She paused. “Hihiramin ko sana ang mga bata tonight so you could you know-” She paused again. “do your thing.” And then she laughed. Natawa rin ako.

“Pagod po yun si Elmo ngayon kaya mukhang malabo Ma. But of course, you may borrow the kids.” Ininom ko ang tea na nasa harapan ko.

“You know him, he’ll make time.” She winked at me after drinking her cup of tea. “Oo nga pala, namention na ba sayo ni Moe na may new project siya?”

“Meron po siyang mga nababanggit sakin bakit po?”

“Nabanggit niya ba sayo na may mga bed scenes?”

Napaso naman ako nang marinig ko ang bed scenes. Alam ko mature na si Elmo para sa mga ganitong bagay pero hindi ako sure kung mature narin akong panoorin siya sa ganoong linya. I’m consistently watching him, I’m his biggest fan kaya naman hindi maiiwasang susuportahan ko ang bagong project niya. Sana naman movie, hindi teleserye.

“Ano pong genre?”

“It’s a teleserye.” Tingnan mo nga naman ang tadhana, kung ano pang ayaw mo iyon ang ibibigay sayo.

“Ano pong role niya?” I sound like a jealous girlfriend. Come on Julie, asawa mo na ang pinag-uusapan niyo.

“Lead role of course, hindi ko lang alam lung sino ang leading lady niya. Bini-brief pa raw. Wait-” Tiningnan ako ni Mama na para bang natatawa siya na hindi. “nagseselos ka ba?”

“Ako po?” Turo ko sa sarili ko. “Sus, hindi po ah.” Medyo confident na sagot ko para hindi halata. I’m a great actress. Embrace it. Haha.

“Mabuti naman. Wala namang dahilan para magselos ka. It’s just work Juls.”

“I know Ma, he’s just being professional.” I smiled at her, but this one’s for real. Alam ko naman talaga na nagpapakahirap siyang magtrabaho para sa future ng pamilya namin. Pero kasi…

***

“Araaay!” Sigaw ni Elmo nang hindi ko namalayan na nabato ko na pala sa kanya ang hawak-hawak ko na magazine while he was climbing to bed. “What’s that for?”

“Para yan sa hindi mo pagsabi sakin ng bed scene!” Naiinis ako sa kanya kasi alam ko na sinadya niyang itago yun sakin, most of you will think that he’s just beng sweet, that he doesn’t want me to get jealous, pero hindi yun ang dating sakin.

“Bed scene?” Natatawang sambit niya, mas lalo akong nainis kasi parang hindi yun mahalaga sa kanya. “It’s part script hon.”

“Kapag ako kissing scene lang kailangan detalyado pa  sayo kung pano namin gagawin yun sa set tapos yung sayo secret?! Malaking lokohan na naman to Magalona.” Umusok na talaga ilong ko, he’s being unfair!

“Okay I was wrong-” Sinubukan niyang suyuin ako pero nagmatigas ako. My arms were crossed while I was just staring at him.

“I’m sorry na naman? Dyan ka naman magaling.” Inirapan ko siya. Bahala siya.

“Gusto ko naman talagang sabihin sayo pero hindi ko alam kung pano. Stressed ka these past few days kaya ayoko ng dagdagan yun.” Okay he’s sweet. Pero hindi ako bibigay, HINDI-PWEDE. Kaso nga lang nung niyakap niya na ako wala na akong nagawa pa, Elmo’s still my weakness. Badtrip talaga.

“Let’s try tonight?” Tanong niya ng muli niya akong tingnan, nawala na ang kunot ng noo ko dahil sa ngiti niya.

I nodded to his question. He kissed me passionately, my hand slid up to his neck. I was tugging his hair. His warm hand was pressing into my low back while the other slid to the curve of my waist. It felt right. It felt like I didn’t want to go anywhere, I just wanted to share the night with him.

I was a bit breathless. I let him remove my top. He was looking at me while he was doing that.

“Wala kang dapat ipagselos.” He assured me while his fingers were tracing my skin. “Mahal kita at wala ng makapagbabago pa nun.” I just smiled at the thought. “Kaya if you’ll let me.” He moved closer to me again. “try ulit natin, baka swertihin tayo this time.”

Natawa ako sa sinabi niya. I can’t help it. Nakakatawa naman talaga kapag sobrang seryoso na niya. “I’m sorry.” Kaagad kong pinutol ang tawa ko. I locked my eyes with his. “Sige let’s try again.”

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 11

Nakahiga ako sa tabi niya. I’m watching him sleep. I know, I know, I should’ve been sleeping too but he was just so beautiful to watch. Nanalangin ako na sana magising siya para makita niya akong nakatitig sa kanya. Then he would tease me and evertually kiss me. Haha. Pero hindi siya gumising sobrang tulog na tulog kasi. He’s tired, I guess.

We’ve been trying to have another baby. Pero mukhang malabo kasi may problem pa ako sa ovary, I have polycrystic ovary syndrome. Last week lang namin nalaman, I was getting hair loss and also gaining weight. Biglaan lahat, kahit ako nagulat ng malaman ko. Hindi naman delikado pero mahihirapan lang talaga kaming magkababy at kung saka-sakaling mabuntis ako malaki raw ang chance ng miscarriage.

Ayaw naman akong i-pressure ni Elmo kaya we’re taking everything slow… one step at a time kumbaga.  

“I love you Elmo.” I whispered. He smiled intothe words as he was pulling me beside him. I didn’t mind. I tried to sleep again, I really did, but his features drew me back into a state of delusion. All I wanted was to wake him up and prove my love for him, but it was 4 in the morning. I should be asleep!

He smelled so perfect and I loved that since he and I had started sharing a bed. I cuddled into his arm, flawless, soft-chest – after a while I planted a soft kiss on his shoulder and then I heard him mutter.

I just hugged him tight as I closed my eyes. I still couldn’t sleep. All I wanted to do was to look at him in his perfection. I propped myself on my elbow and just stared at his face – admiring the way his lips curved into a half smile when he was having a good dream. In fact, I was too focused on his lips that I didn’t notice his eyes fluttered open.

“Have you been watching me all night?” He smiled at me and I grinned sheeplishly, letting out a dorky laugh.

“Hindi ako makatulog eh.” He laughed as he leaned towards me and his lips captured mine with a soft, sleepy kiss.

“Bakit hindi ka makatulog?” Tanong niya habang tinitingnan niya ako.

“I can’t. You’re just..” I let out a soft laugh again. “You’re so beautiful. It’s very distracting.” I teased him.

“Ngayon alam mo na ang nararamdaman ko every day?” Natawa na naman ako. Magaling siya sa ganyan sa pagbabalik ng compliment na binibigay ko sa kanya.

“Ewan sayo.”

“It’s true.” He ran his fingers across my cheek. “Ikaw ba naman magkaroon ng mala-goddess na asawa.”

Sighing deeply, he truly was perfect in my eyes. “Tigilan mo ako.”

Tumawa lang siya. “So what do you want to do?”

“Anything.” Tumingin ulit ako sa kanya, tinaas ko ang dalawang kilay ko na para bang sineseduce ko siya ng pabiro. “Ikaw, what do you want?”

Huminga siya ng malalim habang humaharap siya sakin. Magkatapat na kami, wala lang nagtitinginan at nagngingitian na parang mga bata. “Let’s just talk.”

“What do you want to talk about?” Game na sagot ko sa kanya, medyo matagal narin simula noong nakapagkwentuhan kami ng tungkol samin usually kasi puro sa mga bata ang pinag-uusapan namin, kung paano namin sila papalakihin ng tama – mga ganung bagay. And sometimes, we ran out of time to talk about ourselves, our relationship and all.

“Anything that interests you.” Sambit niya, nakatitig parin siya sakin, I love and at the same time hate him when he’s looking at me like this. Para kasing natutunaw ako, para bang naco-conscious, ganun.

“You interest me.” Mabilis namang tugon ko sa kanya. He didn’t see that coming. Kinilig siguro siya. “I’m just flirting-” Natawa kaming pareho. “I meant kidding.” I paused. “Pero seryoso na-“ Nag-isip ako saglit. “Tell me what’s on your mind.”

“Okay.” Elmo smiled. “Ang nasa isip ko ngayon ay ikaw.” He brushed my hair. “Alam mo bang favorite sight ko ang mga mata mo?” I know that already, he had been telling me that for years. Pero syempre hindi ko matatago na kinikilig parin ako. It’s like he’s telling the same thing in different unique ways. “Alam mo rin ba na favorite ko ang kamay mo lalo na kapag hawak-hawak ko?” He took my hand and held it tight. “My favorite sound is you telling me that you love me.”

“I love you.” I smiled at him.

“I know.” He stroked my cheek. “Myy favorite smell is you in the morning after you wake up.” I felt Elmo bury his face on my neck. “And my most favorite part is the taste of your lips.” His lips captured mine in a kiss again. God, he was such a romantic. “That’s why when I’m around you, I’m speechless.” He smiled after another kiss that he planted on my lips.

Inilapit ko ng mas malapit pa ang mukha ko sa kanya. “Alam mo rin ba na ang sweet mo?” We both giggled.

“But everything I said was completely true.” He kissed my cheek.

“I know.” I paused. “That’s part of why I love you Moe.” I smiled at him and kissd the tip of his nose. “Hindi ko maimagine ang sarili ko kasama ang ibang lalake.”

“Dapat lang.” He chuckled. “Ibibigay ko sa kanila ang lahat ng meron ako, kahit ano pa yan, even my own world para lang pang-trade sayo.”

I laughed only because he was being too cheesy. But I liked it. I loved the way he did it… the way he said it. “And I would definitely do the same thing too, daddy-doo.” I winked.

He pulled me closer to him, letting me rest on his arm. “It’s time to close your eyes. Mapapagod ka na naman mamaya sa tatlong bata kaya matulog ka na.” He was massaging my back as he was humming me the same lullaby that I’m still singing to our kids when I’m tucking them to bed.

I hadn’t been asleep for more than an hour when our kids entered our room. “GOOD MORNING MOMMYAND DADDY! IT’S MAGALONA DAY!” Magalona day is equivalent to family day, it’s their normal language durng Sundays.

My eyes shot open and I laughed as I was watching Elmo threw our kids to our bed, one by one. I sat up and rubbed my eyes. I am exhausted but I know that it was going to be fine because Elmo and our kids would get me through the day.

 

 

TO BE CONTINUED…


               Forevermore Book Four: Chapter 10

The way he looked at me when I said those words, it was just… priceless.

I know he wanted it.

But…

I’m not sure if I wanted it the way he did.

Maybe I’m not just prepared.

“Julie.”

Nagising ako sa katotohanan, papunta kami ngayon sa ospital para i-confirm ang condition ko. Masaya siyang nagda-drive, mukhang excited. Ako naman, ito, hindi makuhang makangiti, kung nagagawa ko man, pilit na ngiti iyon.

“Hmm?” Yun nalang ang nasabi ko sa kanya, I’m not in the mood to talk.

“Sana babae ulit ang anak natin para may another Ellie na tayo.” Tumingin siya sakin at ngumiti, simula ng sabihin ko sa kanya na baka buntis ako hindi na natanggal pa ang ngiti sa mga labi niya. “Pero pwede rin namang lalaki, kahit ano naman ang ibigay satin I will still be happy.” For the nth time, he smiled again.

“Yeah.” Sa sobrang saya niya hindi na niya napansin na hindi ako masaya. Bakit nga ba hindi ako masaya? Siguro dahil kuntento na ako sa buhay ko… or the other way around.

I love kids. Don’t get me wrong. I love my kids. I love my husband. Pero sa tingin ko hindi pa talaga ako handa para magka-baby ulit. At isa pa, may bago akong napirmahan na contract, kapag nagpositive ako for sure si Moe, mag-iinarte na naman. Syempre cut na naman lahat ng pwede kong gawin, he’s just being sweet, alam ko naman, pero I’m still a woman, I need space. I need to enjoy my womanhood, if there’s such a word.

After a few minutes, huminto na kami. Dumiretso kami sa office ng OB ko, mabilis niya naman akong tinest. Naghintay lang kami saglit ni Elmo sa kanya, pagkatapos nun hinarap niya na kami with the results.

Ngayon lang ulit ako kinabahan, I’m really hoping na sana wag muna biglaan kasi talaga. Kuntento pa naman ako kila Sophie, Lance at Ellie, pero mukhang si Moe hindi. Sanay lang siguro talaga siya sa malaking pamilya, ako naman sanay sa kung ano ang meron kami ngayon.

“Based on my findings-” Tiningnan kami ng doktor. “negative Julie-“ Yes! Gusto kong sumigaw sa tuwa pero sobrang inappropriate so I kept silent and waited for my doctor’s next words. “Medyo may abnormal movement lang sa ovary mo na kailangan nating solusyonan.” She continues. Natakot ako ng marinig ko yun, problema sa ovary? Since when? “It’s not a big issue though, you just need to buy these medicines.” Nakahinga ako ng maluwang, akala ko naman malala hindi naman pala. Napatingin ako kay Elmo pagkatapos kong matanggap ang riseta. Napansin kong hindi siya masaya sa  naging resulta.

***

Biglang napalitan ng lungkot ang masayang mukha ni Elmo kanina. Hindi na ako nagsalita pa hanggang sa karating kami ng mall para mag-grocery. Tahimik lang siya hanggang sa makapagbayad na ako ng mga pinamili namin. Inilagay muna namin sa sasakyan ang mga plastic bags bago kami muling bumalik sa loob para bilihan ng pasalubong ang mga bata.

“Punta tayo kila Mama sa weekend? Tinext ako nila Ate Maxx, gusto raw nilang hiramin ang mga bata.” Hindi siya sumagot kaya nagpatuloy lang ako sa sinasabi ko. “Sabi pala ni Mama next week may interview tayo. After nun bakasyon tayo, gusto kong magrelax.” Palusot ko pero gusto ko talaga siya ang marelax. “How’s your-” Akala ko nakasunod lang siya sakin. Ang sarap pa naman ng kausap ko sa kanya tapos wala na pala siya sa likod ko. I searched for him. Nakita ko siya na nakatayo sa loob ng store ng enfant, nakangiti at nagte-take ng pictures.

Nasaktan ako ng makita ko siya na ganun. Doon ko narealize na sobrang selfish ko. Na sarili ko lang ang iniisip ko. Akala ko kasi okay lang, akala ko hindi niya naman to seseryosohin… but it seems like it means the world to him.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya, itinuon ko ang ulo ko sa braso niya. Napatingin naman siya sakin, pero panandalian lang yun kasi binalik niya ulit ang tingin niya sa loob ng store.

“Gusto mo na ba talaga ng another baby?” Hindi ko na kaya, gusto ko talagang itanong sa kanya. Hindi ko naman kasi alam kung ano ang nasa isip niya, hindi rin naman ako aware kung ilang anak ang gusto niya akala ko kasi okay na siya sa tatlo naming anak.

“Pano ang project mo?” At last kinausap niya rin ako. Akala ko forever na siyang magpapakatahimik. Hindi ko ata kaya yun, kaya kahit mahirap magbuntis at lalong mahirap manganak, gagawin ko yun para sa kanya kasi mahal na mahal ko siya.

“Okay lang, may i-ooffer pa naman siguro sila.” Niyakap ko na ang braso niya sabay ngiti. “Sinabihan ako ni Lance last night na wag ng magtrabaho well siguro sakto naman to sa gusto mo.” I smiled again.  “Pwede naman tayo ulit magtry kaya wag ka ng malungkot dyan.”

“Gagawin mo yun?”  Nakatingin siya sakin, nakakunot ang noo niya. “Pero matagal mong hinantay ang break na ‘to.”

“Pwede naman nilang ibigay sayo ang project, wala pa naman akong leading man dun. And mabilis lang naman maghanap ng papalit sakin, marami namang magagaling na artista na babagay sa role na yun.”

“No, gawin mo nalang yun. Makakapaghintay naman ako.” He finally smiled back at me. It made my heart skip a beat!

“I insist.” Pumunta ako sa harap niya , I tiptoed to give him a smack on his lips. “Let’s take a vacation, we need that.”

“Saan?” Tanong niya habang hawak-hawak niya ang bewang ko.

“Anywhere with you and kids-” Ngumiti ako ulit, hindi ko mapigilan. I love seeing him happy. Yun na siguro ang pinakafulfilling na part ng pagiging asawa ni Elmo, ang makita siyang masaya.

“But Julie-”

“No buts-” I paused. “Pero kung ayaw mo talaga edi sige wag na lang-”

Nagkunwari akong naglakad papalayo sa kanya, akala ko hindi niya ako pipigilan, akala ko mapapahiya na naman ako.. pero hindi- pinigilan niya ako at hinigit ulit papalapit sa kanya. And unexpectedly, he kissed me on the lips. I can feel him smiling while he was kissing me.

Syempre…

Kinilig na naman ako.

“Let’s have another baby.” He whispered after kissing me and I giggle to the sound of his sweet, sweet voice.

 

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 9

Inaasikaso ko sina Sophie, Lance at Ellie, mommy duties. Tinapos ko lang tulungan sila sa assignments nila tapos nun naglaro na kami ng coloring books na binili ni Elmo the other day.

Nasa living room kami lahat habang si Elmo ina-isolate ang sarili niya sa entertainment area, busy siya sa paglalaro ng video games sa Xbox. Hindi ko alam kung nagtatampo siya o galit kaya ng makatsempo ako lumapit na ako sa kanya para magsorry.

“Uy.” Tinabihan ko siya pero hindi niya ako pinapansin. Sumiksik na ako sa tabi niya pero wala parin. I even danced infront of him pero umiwas lang siya ng tingin, focus parin siya sa ginagawa niya. I sighed. Nakakapagod na kasing kunin ang atensyon niya. “Hindi mo ba talaga ako papansinin?” Nakatayo parin ako sa harap niya pero parang wala siyang nakikita. “Sige fine, walang sisihan ha.” Nagkunwari nalang akong maglakad papalayo sa kanya. One.. two.. three… nag-expect ako na pipigilan niya ako pero wala talaga. “Honey..” Lumapit ulit ako sa kanya, hindi ko na kayang hindi niya ako pinapansin, hindi-ako-sanay. “Pansinin mo na naman ako oh.” Pangungulit ko sa kanya habang shinishake ko ang braso niya pero wala parin talagaaa, nakakayamot na. “Fine.” Binitawan ko na siya. “Ito ang gusto mo?” I rolled my eyes bago ako tumayo. “Edi walang pansinan. I can deal with it.”  I convinced myself. “I can deal with it.” Inulit ko pero wala talagang effect.

Sino ba siya? Ang arte niya. Hindi ko nga alam kung bakit siya nagalit sa pagsusulat ko ng story namin. Dapat nga kiligin pa siya dahil ginawa ko yun. Bahala siya kung ayaw niya akong pansinin edi wag. Parang bata masyado, daig pa ang mga anak namin.

After our dinner, inasikaso ko na ang mga bata bago sila matulog. I enjoy doing this. Kapag kasi may project ako bilang lang ang mga araw na nagagawa ko to sa kanila. Ngayon ko lang din narealize na lumalaki na sila, si Sophie hindi na masyadong pababy sakin, medyo girly narin siya ngayon kaya naman si Ellie nahahawa. Si Lance naman ayaw ng magpakiss! Binata na raw siya. Kids these days.

“Mommy magkaaway ba kayo ni Daddy?” Natawa lang ako sa tanong ni Ellie habang binibihisan ko siya ng paborito niyang Anna sleepwear. It was recently lang ng mahiligan nila ang Frozen, at halos every night ko ng kinakanta ang Let it go para lang makatulog sila. Ellie’s sharing a room with Sophie, medyo takot pa kasi siya kaya ayaw niya sa kwarto niya. May mga oras din namang nasa tabi namin siya ni Elmo. Daddy’s girl talaga.

“No baby, of course not.” Hindi naman talaga sa part ko, ewan ko sa part ni Elmo.

“Bakit hindi nagsasalita si Daddy? May sakit po ba siya Mommy?”

Binuhat ko na siya papunta sa kama nila ni Sophie sabay kiss sa forehead niya. “Wala lang talaga siya sa mood sweetie.” Napatingin na ako sa side ni Sophie at Lance, nakadapa ang mga ito, nagseselfie sa iPad kaya sumama ako, sumunod naman si Ellie. Techie rin si Sophie like her daddy, hindi nga alam ni Julie kung may nakamana ng traits niya mukhang lahat nakuha nila kay Elmo. “Okay girls sleep time na-” Pinutol ko na ang ginagawa namin ng mapatingin ako sa orasan, it’s already nine in the evening. “At ikaw naman handsome-” Binuhat ko na si Lance, niyakap naman niya ako, gustong-gusto ko talaga pag naglalambing ang little boy ko na ‘to, parang si Elmo lang.

“Mommy please don’t work.” Nagulat ako ng marinig ko iyon kay Lance bago kami lumabas ng kwarto nila Sophie. Yakap na yakap siya sakin kaya niyakap ko rin siya habang papunta kami sa kwarto niya. When we got there, I tucked him to bed. Nakatingin din siya sakin habang pinagmamasdan ko ang cute na mukha niya.

“Ayaw mo ng magwork si Mommy?” Inopen ko ulit ang topic na sinabi niya kanina. Tumango lang siya sakin at ngumiti. “Okay lang naman kay Mommy.” I smiled back.

“But you love your work.”

“Yes I do.” Tinouch ko ang matangos niyang ilong. “Pero mas love kayo ni Mommy, di ba nga-“

“kayo ang buhay ko.” Sabay naming sinabi. Natawa ako kasi saulo na nila ang linya ko. Ganun na ba talaga ako paulit-ulit? “Matulog ka na nga.” Binilisan ko ang pagkiss sa lips niya kasi kung hindi iiwas lang siya. “Goodnight my love.”

“Goodnight mom.” Tumagilid na siya ng patayin ko ang lampshade. Nang makalabas na ako sa kwarto niya sinilip ko muna sila Sophie at Ellie, tulog na ang mga ito. Thank goodness mababait naman ang mga anak ko, sinusunod naman nila ako.  At thank goodness namana nila ang ugali ni Elmo na mapasandal lang saglit tulog na.

Nagdadalawang isip pa akong pumasok sa kwarto namin na para bang may kasalanan ako. Teka, wala naman akong kasalanan ah, kaya ng makumbinse ko ang sarili ko na wala akong ginagawang masama nagdire-diretso na ako sa pagpasok.

Nakita ko siya sa kama, nagbabasa. Hindi ko na tiningnan pa kung ano yun, nakikipagmatigasan ako. Dumiretso na ako sa comfort room, naligo kasi masyadong mainit. Magpapajama sana ako pero naisip ko na wag nalang, magsi-see through ako, ayaw niya pala akong pansinin ha. Pwes magsisi siya sa desisyon niya.

Nang lumabas ako sa comfort room umarte ako ng parang normal lang, tinitingnan ko siya ng hindi niya alam. Tumapat talaga ako sa may ilaw para mapansin niya ako.. and guess what?

Hindi niya parin ako pinapansin.

Okay fine. Yun nalang ang nasa isip ko ng humiga ako sa kama mga twenty-ng dangkal ang layo sa kanya. Tiningnan ko siya, wait, alam ko ang hawak niya. He’s reading my journal kaya mabilis akong lumapit sa kanya para agawin yun. “Akala ko ba ayaw mo rito?” I sound like a spoiled brat.

Natawa lang siya. Wait tumawa siya? Tiningnan ko ulit siya, tumatawa nga. So hindi siya galit? Pinagti-tripan niya na naman ako?!

“Alam mo you’re acting like a child.” Kinuha niya ang journal mula sakin para ilagay iyon sa ilalim ng lampshade namin. Lumapit siya sakin pagkatapos niyang bitawan ang journal. “And why are you wearing this?” He was reffering to my sleepwear. “You are trying to seduce me, aren’t you?”

“Of course not!” Lumayo ako sa kanya sabay tagilid. Guilty of the crime, maybe?

“Halika nga dito ang arte mo.” He wrapped his right arm around me and pulled me close. I lay my head on his shoulder and continue to watch his face. Smiling slightly. Does he know I’m smiling? Of course he does. God Julie. He probably felt my cheek move on his shoulder. “Sorry na.”

“Ano ba kasi ang trip mo kanina?”

“Wala lang, miss ko lang na kinukulit mo ako.” He smiled at me. Ayan isang smile niya lang tanggal na agad ang galit ko. Ewan ko kung pano niya yun nagagawa,basta ang alam ko lang hindi naluluma ang ganyang tactic niya para maalis ang galit o tampo ko sa kanya. “Bati na tayo?”

“Puro ka sorry. Puro ka bati.” Pag-angal ko sa kanya, totoo naman kasi. “Minsan talaga hindi ko masabayan yang mood swings mo. Nakakainis na.”

“Kaya nga sory na.” He lifts my chin with his left hand and stares me in my eyes. He doesn’t say anything. He just looked into my eyes. Searching for something I don’t know. And right there, he brings his face closer to mine. I can feel his breath on my face.

He continues his search as he brings his face even closer. Kinikilig ako syempre, hindi ko rin kung pano niya nagagawa to, yung panatilihin akong inlove sa kanya. Hindi naman sa nagrereklamo ako pero kasi ang hirap magtago ng kilig, ang hirap itago sa kanya na hanggang ngayon inlove na inlove parin ako sa kanya.

“You’re sexy when you’re mad.” His lips so close to mine. My breathing starts to grow ragged. He smiles. “Kinakabahan ka ba?”

Syempre hindi… ata?… oo? Ay ewan.

Natawa ulit siya nang hindi ako sumagot. I’m guessing na baka nabasa na naman niya ang nasa isip ko. The urge to kiss him dwells up in me. When he kissed my lips, I immediately kissed him back. Well, let’’s face it, he’s a good kisser and I really like.. –no- I really love to kiss him.

After our kiss, his finger trails down my back, sending shivers up and down my spine. I shudder and he chuckles. I wrapped my arms around him and he did the same.  He rests his chin on my head as I bury my face on his chest. I listened to his heartbeat and smiled.

“Julie?”

“Hmm?”

“Naisip ko lang na-” Biglang may naramdaman akong kakaiba sa loob ng katawan ko kaya tumayo ako kaagad. Mas lalo pang lumala iyon ng makatayo na ako kaya tumakbo na ako papunta ng comfort room. I vomit… vomit.. and vomit.

Ayoko talagang sumusuka, sobrang hindi maganda sa pakiramdam.Bukod sa nanghihina ang buong katawan ko, nanlalamig pa ang buong katawan ko. Pagkatapos kong sumuka at magmumog ng tubig mula sa faucet ay napatingin ako sa salamin. Nakikita ko pa ang mga luha ko. Ang weird. Bakit agad akong nagsuka? Tumigil ang mundo ko ng may maalala ako, I still have a project next month. Nakasign na ako dun, hindi pwedeng… hindi talaga pwede.

“Julie are you okay?” Nakita ko si Elmo na nakatayo sa pinto ng comfort room, naiwan ko pala iyong bukas. Halata sa mga mata niya ang pag-aalala kaya inayos ko ang tayo ko ng magbalik na ang lakas ng buong katawan ko. Tumingin ako sa mga mata niya, eye-to-eye, he’s just waiting for my words. I know. Ramdam ko.

“I think we’re-“ Parang biglang naglaho ang mga salita. Pero he has the right to know so I forced my mouth to open in order for me to say the words to him. “I think we’re having another baby.” There, I said it.

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 8

 

Pag labas ni Julie ng classroom nila nagulat siya ng may mga random na nagbibigay sa kanya ng chocolates. Tanggap lang siya ng tanggap dahil nasa kamay niya na ang chocolates bago niya pa marealize na hindi niya dapat iyon tanggapin.

“Pare ano ayos ba ang buhok ko?” Tanong ni Elmo habang inaayos niya ang kanyang buhok. May hawak-hawak siyang gitara ngayon, naghahanda para i-serenade si Julie.

“Omg! Andyan na siya!” Kinikilig naman na sambit ni Sarah habang natakbo ito papalapit sa kanila. She’s their look out, actually marami talagang look out, siya lang talaga ang huli, siya kasi ang cue kung magsisimula na ba si Elmo sa pagkanta.

Biglang kumabog ang dibdib ni Elmo ng marinig niya ang andyan-na-siya na linya ni Sarah. Bigla rin siyang pinagpawisan, ito kasi ang first time niya na mangharana ng babae sa harap ng maraming tao. Oo, maraming may alam ng gagawin niya, except for Julie.

Napatigil si Julie ng makita niya si Elmo sa lobby ng school nila. Hindi iyon yung tipo na nahawi ang crowd ng dumating siya, but it feels just like it. Lahat ng mata nasa kanya ngayon, including Elmo’s sweet, sweet eyes.

“Never ever seen somebody like you. Got me mystified, hypnotized, paralyzed and the way you move-” Napangiti siya ng makita niya si Elmo na nagstep papalapit sa kanya. Malayo sila sa isa’t-isa kaya hindi niya alam kung gaano katagal bago ito makalapit sa kanya. “Should be against the rules-“ He smiled back at her. Hindi niya alam na marunong palang kumanta si Elmo kaya hindi niya talaga inasahang magagawa iyon ng kanyang manliligaw sa kanya. “’Cause when you look my way. I just lose my cool-“ He stopped walking, but they kept on staring each other. Nagulat si Julie ng may kumulbit sa kanya, it was Yassi, she gave her a piece of chocolate, ngumiti siya rito pagkatanggap niya at pagkatapos ay ibinalik muli ang tingin niya kay Elmo. “Even though we’re not acquainted.” Nagsimula na muling maglakad papalapit sa kanya ang binata. “You’re way too hard to ignore.” Sandali itong yumuko sabay tingin muli kay Julie. “Baby it’s like our love is faded-“ He looked at her in a very cute way. “For you I will start a war.” Natawa lang si Julie ng marinig niya ang line na iyon.

“What if I have the courage to say hello? What if I told you, you are beautiful?” May lumapit na naman kay Julie, another chocolate given to her by Wyn. “What if you felt the same way about me too? And we took a chance on me and you. Oh what if?”

Another chocolate was handed to her by Neil, medyo nagpacute pa ito sa kanya kaya natawa siya. “Come and see you. I don’t know what I should do.” He paused. “Yeah, you’re in my mind. All the time I realize-” She met his gaze again. “The fire in your eyes
Helps me see the light.-“ He smiled again. “And when you pass my way, it’s like I’m lost in time.“ The last chocolate was given to her by Enzo na kinikilig-kilig pa. “Even though we’re not acquainted. You’re way too hard to ignore. Baby it’s like our love is faded, for you I will start a war-” Hindi niya namalayan na malapit na sa kanya si Elmo, about three steps away. He took a step. “What if I have the courage to say hello? What if I told you, you are beautiful?“ And the last one. “What if you felt the same way about me too?
And we took a chance on me and you.Oh what if? Nananana… nananananana.”

“If I gave you my all-” Pareho silang ngumiti ng magkalapit na sila, still they were looking at each other’s eyes. Bumitiw ang kanang kamay niya para hawakan ang kamay ni Julie para halikan iyon. “Would you lend me a piece of your heart?” He played the guitar again. “No matter how small, I would cherish that one special part. Asking what if? What if?” Kinuha niya sa kanyang bulsa ang last chocolate and sang… “What if I have the courage to say hello? What if I told you, you are beautiful? What if you feel the same way about me too? And we took a change on me and you. Oh what if? Nananana… nananananana. What if? What if?” While he was giving the very last chocolate to the love of his life.

 

***

“Huy!”  Nagulat si Julie ng makita niya na sa tabi niya si Sarah, doon niya lang narealize na nagre-reminisce na naman siya ng panghaharana sa kanya ni Elmo the other day. “Ano yan?” Sarah was referring to the sticky notes on the table.

“Ha?” Kaagad namang nilikom ni Julie ang mga iyon para hindi na mapakialaman pa ni Sarah. But she was too late, nakuha na ni Sarah ang isa sa mga iyon.

“Almost there.” She read. “Para saan to?”

“Wala-” Kinuha niya kay Sarah ang green sticky note, pero ng gawin niya iyon kumuha lang ito muli ng panibago. “Heart?” She read the symbol, ♥. “Sasagutin mo na ba siya besh?” Excited na sambit ni Sarah.

“What? No.”

“Sus.” Tumuon si Sarah sa table para mas makalapit pa siya kay Julie. “Lumalaki butas ng ilong mo, nagsisinungaling ka.”

Agad namang tinakpan ni Julie ang ilong niya, nao-awkwardan sa posisyon ngayon ni Sarah sa harap niya. “Nagsusulat lang ako Sarah okay?”

“Isa pang sinungaling mo I swear hihipan ka na ng masamang hangin, magstay nang ganyan ang ilong mo forever.” She threatened her para magsalita na ito, she loves surprises more than anybody else. At kapag may mga ganoong surpresa, gusto ni Sarah siya ang unang makakaalam.

“Fine.” She rolled her eyes. “Pero wag kang tatawa?”

“Sige.” Lumapit sa kanya si Julie para bumulong, after noon syempre hindi niya nakeep ang promise niya. “HAHAHAHAHA!”

“Sabi ko wag kang tatawa!”

“Ang baduy kasi, paano ka papasok sa kwarto niya aber?”

“Hindi ko pa alam.” She sighed. “You got a better idea?”

“Wait for it.” She winks at Julie. “Kailan ba yan?”

“Today.”

“Sigurado ka na?” She paused. “Kasi wala ng atrasan pa to Julie.”

Mabilis na tumango si Julie. “Hindi pa ako naging ganito ka sure sa buong buhay ko.”

“Sure na sure ka na talaga?” Pangungulit pa ni Sarah, she just wanted to make sure that her bestfriend’s making the right decision.

“Oo nga.”

“Okay sige, after nalang ng practice niya para may time pa tayong magprepare.”

“Ano ba kasing plan mo?”

“Hindi naman nalalayo sa plano mo, exclude mo lang ang kwarto ni Elmo.” She touched the tip of her nose. “You naughty girl.”

“Saan ang naughty dun?”

“Wala lang-” She laughed. “Madumi lang talaga ang utak ko.” Tumayo na siya at hinawakan ang kamay ni Julie. “Let’s go na.”

***

Walang kamalay-malay si Elmo na ito na ang best day ever niya. Nagpractice lang siya, after ng practice niya nagshower siya at nagpalit ng damit. Nagbibiruan pa sila nila Neil ng mapansin nila na nakasarado ang pinto na daraanan nila papalabas ng gym.

“Ang aga naman ata nagsara?” Lumapit si Enzo sa gate, may nakita siyang yellow note na ‘à’ na nagtuturo papunta sa isa pang exit door sa gym na iyon. “Pinagti-tripan ba tayo?” Tanong niya ng muli niyang harapin ang kanyang mga kaibigan.

“Bakit?” Tanong ni Elmo.

“Look.” Pinakita ni Enzo ang note kay Elmo, since medyo malapit sila sa isa’t-isa hindi malinaw sa kanya kung ano ang nakalagay sa hawak ni Enzo.

“What does it say?”

“Parang doon nalang ata tayo dapat dumaan.” Tinuro ni Enzo ang isa pang exit door.

“Baka naman guard naglagay nyan?”

“Baka nga.” Pagsang-ayon ni Enzo, pagkatapos noon naglakad na sila papalabas ng gym. They were about to step out ng mapansin ni Elmo ang isa pang note sa gate. Dire-diretso lang sila Enzo sa paglalakad papuntang parking, nang maramdaman nilang hindi nakasunod sa kanila si Elmo ay huminto ang mga ito sa paglakad. “Moe ano hindi ka pa uuwi?”

“Sige mauna na kayo, may nakalimutan ata ako sa shower room.” Palusot niya dahil alam niyang hindi lang coincidence ang mga note na nakikita niya, kilala niya rin ang handwriting doon kaya mas pinili niyang manatili, ramdam niya kasi na naroroon pa si Julie hindi niya lang alam kung saan doon. Pero sigurado siya sa isang bagay… he just have to follow the notes.

Take fifty steps from the gate. The note says.

Hindi na siya nagdalawang isip pa na sundin iyon. Naglakad siya ng fifty steps mula sa gate tulad ng nakasulat sa note, and there he found the pink note on the post and it says… if you want to be happy turn left. I’ll be waiting (with a smiley). If you don’t want, just go away. All he wanted in life was to be happy so he… turned left and found another note that says, take one hundred steps then turn left again.

Pamilyar kay Elmo ang daan habang nagbibilang siya sa kanyang isipan. Pamilyar iyon in a sense na may memories siya with Julie sa mga lugar na nadadaanan niya. Nakalagpas na siya sa library, even on their chem lab lagpas narin, thirty steps nalang bago niya marating ang one hundred pero napatigil siya dahil nang sunod-sunod na umilaw per post ang white Christmas lights na nakapulupot sa mga ito.

At the end of the post nakita niya si Julie, nakatayo naghihintay sa kanya. Doon niya narealize sa lugar na iyon una niyang nakita ang magandang mukha ni Julie. Hindi niya maiwasang magpasalamat kay Lauren ng mga oras na iyon dahil kung hindi dahil sa dito hindi niya makikilala ang pinakamahalagang tao ngayon sa buhay niya, at iyon ay si Julie.

Naglakas loob na siya. Hindi niya alam kung ano ang nasa dulo ng line pero alam niyang there’s something in there. Kaya naman tinake niya ang first five steps para makarating sa first post. Tumigil siya ng mapasin niya ang note doon, kinuha niya agad iyon at binasa. “Are you ready? If yes, take the next five steps. Otherwise, leave.” Tumingin siya kay Julie pero walang siyang nakikitang emosyon mula sa mukha nito kaya nagdecided nalang siya na maglakad pa ng another five steps. Kinuha niya ang isa pang note sa second post. “You took the next five steps, I guess you’re ready. Take the next five.” He took another five steps. “You’re almost there.” The note says. Naglakad ulit siya papunta sa fourth post. “One last.. bilisan mo haha.” And he took the last five steps. Kinuha niya ang last note sa fifth post pero nagulat siya ng walang nakalagay doon kaya tumingin na siya kay Julie, three steps away nalang siya rito. “Julie ano to?”

“What if I have the courage to say hello?” Nagulat siya ng biglang kumanta si Julie, nakatingin parin siya dito. Dumbfounded. “What if I told you, you are beautiful?” Humakbang na si Julie papalapit sa kanya, her first step out of the three steps. Ngumiti ito sa kanya na para bang naluluha, hindi niya alam pero nararamdaman niya rin ang nararamdaman ni Julie ng mga oras na iyon. For no reason, naluluha rin siya.  “What if you feel the same way about me too?” She took the next step. “And we took a change on me and you.” At ang final step, magkatapat na sila ngayon, pinagmamasdan nila ang isa’t-isa. “Oh what if?” Tanong niya habang kumakanta.

“Is that a song or a question?” Natatawa na naluluhang tanong ni Elmo. Ewan niya kung bakit ganoon, hindi niya magets kung bakit siya naiiyak o natutuwa na ewan. Para siyang tanga na inaalam kung ano ang nararamdaman niya ng mga oras na iyon habang nakatingin siya kay Julie.

“That’s a song.” Ngumiti si Julie ng ipakita niya kay Elmo ang nakatalikod na note. “This is the question-” She flipped it. “To forever?” Iyon ang nakasulat sa note na nagpadagdag pa sa pagkabog at pagtalon ng puso ni Elmo ng pagkabilis bilis. Tama nga ang sinasabi ng nakararami na happiness comes when you least expect it.

“To forever.” Sagot niya ng pareho ng tumulo ang luha nila ni Julie, kaagad niya itong hinigit papalapit sa kanya sabay yakap ng mahigpit. “Thank you.” Mas hinigpitan niya pa ang yakap dito, naramdaman niya rin ang yakap ni Julie pabalik. “I will promise to take care of you-” Hinalikan niya ang buhok ni Julie ng paulit-ulit. “forever.”

***

“Julie?” Mabilis kong tinago ang isinusulat ko ng makita ko si Elmo sa tabi ko. Sa sobrang busy ko ata sa pagsusulat hindi ko napansin na nakapasok na siya sa kwarto namin. Hindi niya dapat makita ‘to. Ayoko.

“Hi hon.” Bati ko sa kanya sabay tago ng mala-journal na sinusulatan ko sa likod ko. But it was too late, nakita niya na talaga, dapat pala hindi ako nagpanic para hindi na siya nakahalata.

“Anong tinatago mo dyan?” Pilit niyang sinisilip ang tinatago ko sa likuran, ako naman todo parin sa pagtago. Nang makita ko na inaabot niya na ang journal na iyon sa likuran ko ay nagsimula na akong tumakbo, lalabas na sana ako ng pinto ng maharangan niya ako.

“Julie ano yan?” Pangungulit niya pa.

“Bakit ka kasi nandito?” Inis na tanong ko sa kanya, wala pa ako sa kalahati ng story namin! Hindi pwedeng hindi ko to masulat, gusto ko kasing magawa to para pagtanda namin o kapag may mga apo na kami, wag naman sana muna baby pa mga anak ko, pero at least malalaman nila kung pano kami nagkakilala ni Elmo.

“Malamang kwarto natin to.” Nagising ako sa tanong niya, nakikipag matigasan parin ako sa kanya. Yakap-yakap niya na ako ngayon, pilit paring inaagaw ng magaling kong asawa ang journal ko. Kiniliti niya na ako sa sobrang desperate niya. Badtrip talaga kasi alam niya kung saan ang kiliti ko  at alam niya rin na may possibility-ng mabitawan ko ang journal kapag ginawa niya yun.

“Elmo Isa-” Serious face na ang ginamit ko pero wala parin, walang kahit isang effect man lang. Desperada narin ako kaya mas pinili kong humiga sa sahig, hinigaan ko ang journal ko. Ha! Ano ka ngayon Elmo.

Akala ko susuko na siya pero hindi, sumakay siya sa ibabaw ko, he’s still trying to get the journal from me. What a husband this husband.

“Elmo stop!”

“I’ll stop when you give me that.” Pilit parin talaga niyang kinukuha ang journal sa likod ko. Nakakainis!

“Are you guys fighting?” Napatigil si Elmo sa pag-attack sakin, napatigil din naman ako sa pagdefend ng marinig ko ang boses ni Sophie, nasa tabi nito si Lance at Ellie. Hindi na naman pala nakalock ang pinto… nasa ganitong posisyon pa kami. Si Elmo kasi!

Kaagad ko siyang tinulak away from me. Nagtawanan ang mga anak namin ng gawin ko iyon, and yes nagkachance ako na itago ang journal. Nang magawa ko iyon, nilapitan ko na sila Sophie to explain my side, syempre I’m their mommy so they believed me.

When I turn my back nakita ko si Elmo, hawak na ang journal. Hindi ko alam kung paano niya nakita kung saan ko tinago, mala-flash style na ang ginawa ko… kapag desperado nga naman ang isang tao.

I ran to him but it was too late again, nascan niya na ang sinulat ko. Mabilis siyang magbasa kaya alam ko nagets niya na. Tiningnan niya ako ng seryoso, napakagat lang ako ng labi, guilty of what I have done.

“You don’t say?”

 

 

TO BE CONTINUED…


Forevermore Book Four: Chapter 7

Bears.

Flowers.

Pillows.

Chocolates.

Necklaces.

Bracelets.

Nabigay na ata lahat ni Elmo ang mga regalo na sa tingin niya ay dapat ibigay niya kay Julie pero mukhang hindi iyon ang gustong matanggap ng dalaga mula sa kanya. She seems happy, pero alam niyang napipilitan lang itong tanggapin ang mga iyon.

It pressures him. Sobra talaga siyang nape-pressure dahil ngayon niya lang narealize na hindi niya pa ganoon kakilala si Julie. Na marami pa siyang dapat alamin tungkol dito. Kahit kating-kati na siya na tanungin si Julie kung ano ang gusto pero naisip niya na it’s not fair either to ask her what she wants to receive, hindi fair part ni Julie at lalong hindi fair sa part ni Elmo, para kasing nagchi-cheat narin siya nun.

“Oh pare anong problema?” Inakbayan siya ni Neil habang naupo ito sa tabi niya. Nasa field siya ngayon, nakaupo sa bleachers doon. “Si Julie no? Basted ba?” Dagdag pa nito.

“Hindi ko alam pare, ang hirap niyang ligawan.”

“Ha!” Buong pagmamayabang nito. “Tanungin mo ako dyan, halos dalawang taon ko ring nililigawan si Julie-” Sinamaan siya ng tingin ni Elmo ng lingunin siya nito. “Ni-li-ga-wan pala.” He cleared his throat. “Alam mo bro medyo mahirap nga yang spellengin si Julie, nabigyan mo na ba siya ng bear?”

“Tapos na.” Mabilis namang tugon ni Elmo.

“Eh ng flowers?”

“I’m giving her that almost everyday.”

“Chocolates?”

“With the flowers-” Pagod na sambit ni Elmo.

“Jewelries?”

“I just gave her that yesterday.”

“Kaluluwa mo kaya pre?”

Natawa na si Elmo ng wala na sa listahan ni Neil ang mga regalo na pwede niyang maibigay pa kay Julie. “Ang hirap na mag-isip baka bukas wala na akong espesyal na mabibigay sa kanya.” He sighed.

“Eh si Sarah pare natanong mo na? Kasi di ba yung mga babae sa kapwa lang nilang babae nagsasabi ng mga ganyan.”

“Tama!” Napatalon sa tuwa si Elmo na halos gusto niya ng halikan si Neil sa tuwang nararamdaman niya. “Salamat Neil, puntahan ko lang si Sarah.”

Hindi pa man sumasagot si Neil ay iniwan niya na ito para simulan na ang paghahanap kay Sarah. He searched everywhere kaso hindi niya ito makita buti nalang at nakasalubong niya si Yassi at Wyn, nabanggit nito na nasa restroom pa si Sarah, nagre-retouch.

Agad naman siyang pumunta roon at hinintay niya ang paglabas nito. Ten minutes late na siya sa Philosophy class niya but he doesn’t care, it’s a matter of life and death to him.

“Elmo?” Napatigil si Elmo sa pagche-check ng orasan niya ng makita niyang lumabas na si Sarah ng restroom… finally. Hinigit niya kaagad ito sa lugar kung saan makakarinig sa kanila, sa gilid ng locker. “Oh my God. Hindi pa kayo ni Julie nangchi-cheat ka na? At ako pa talagang bestfriend niya?” Pag-aassume nito dahil hindi niya magets ang ginagawa ni Elmo.

“I’m not cheating on her or anything.” Tumingin si Elmo sa magkabilang gilid nila na para bang may ginagawa siyang krimen. “Pwede ko bang matanong sayo kung ano yung mga bagay na gustong mareceive ni Julie? You know, to make her happy?”

Tinawanan lang siya ni Sarah, at dahil nagsimula na lahat ng klase ay medyo tahimik na sa hallways, hindi naiwasan ang pag-echo ng boses nito kaya naman tinakpan na ni Elmo ang bibig niya.

“Okay. Okay.” Chineck muna ni Sarah ang reflection niya sa kanyang cellphone para tingnan kung nag-smudge ba ang lipstick na kaka-apply niya pa lamang. Good thing it didn’t kundi patay talaga sa kanya si Elmo. “Give her jewelries or something.”

“I already gave her that.” Nanlumo si Elmo ng marinig niya iyon, akala niya kasi malaking tulong si Sarah pero mukhang wala rin itong alam sa mga gusto ng matalik nitong kaibigan.

“Bears?”

“Done.”

“Flowers?”

“Done.”

“Cute pillows?”

“Done.”

“Panty?” Nanlaki ang mata ni Elmo ng sabihin niya iyon. Tumawa naman si Sarah sa reaction niya. “Just kidding.” She laughed again. “Alam mo sa totoo lang hindi ko rin alam dyan kay Julie, meron na kasi siya halos lahat.” Tiningnan niya si Elmo sa mga mata nito. “Why don’t you try the little things? You know sing her a song or something.”

“Too mainstream.”

“Alam mo bahala ka dyan-” Inayos niya muna ang buhok niya, grand entrance na siya sa klase niya kaya dapat magmukhang maganda. “Kung gusto mo talaga siya walang mainstream-mainstream. Gotta go Julie’s lover, pumasok ka narin sa class mo kundi isusumbong kita dun.”

Wala na namang pag-asa. Malas talaga. Iyon lang ang nasa isip ni Elmo hanggang sa mag-recess na. Dala-dala niya ngayon ang fifth set ng chocolate surprise niya kay Julie. Wala na nga siyang ganang ibigay iyon dahil alam niyang same facial expression ang makukuha niya mula rito.

He saw Julie, she’s sitting in the corner. Umupo siya agad sa tabi nito at iniabot ang dala niyang chocolates. “For you.” Ngumiti siya para hindi ito makahalata sa dilemma niya.

“May problema ba?”

Mukhang nakahalata si Julie kaya agad siyang ngumiti rito. He even gave her his widest smile. “I’m fine.”

“We’re going out pala this bukas. Sama ka?”

“Sige. Saan?”

“Hindi ko rin alam, parang roadtrip lang.”

“Sino-sinong kasama?”

“Same people.” She was referring to her friends. “Gusto mo pasamahin mo rin sila Neil para mas masaya.”

“I’ll ask them.”

 “Is there something wrong?” Nag-aalala na talaga si Julie hindi kasi siya sanay ng cold si Elmo.

“Wala naman.” Pagsisinungaling niya sa dalaga.

“Elmo just say it. Ako ba?”

Tingnan mo nga naman talaga ang mga babae kapag alam nilang may ginagawa silang iba guilty talaga sila… tayo I mean. Mahilig kasi tayong magpakipot, yung tipong kahit gusto na natin nagagawa parin nating pahirapan. Bakit? Kailangan niyang may mapatunayan.

“If it’s me just say it.” Guilty talaga si Julie dahil alam niya ang mga ginagawa niya kay Elmo, she’s acting like she doesn’t care. Sa totoo lang, hindi talaga siya mahilig sa mga material na bagay, she’s expecting something new. Ang mga materyal na bagay kasi panandalian lang yan pero yung mga creative efforts? Memory na ang may bahala dyan. “Nahihirapan ka na ba?”

“Ako nahihirapan? Hindi ah.” Pagbibiro niya. Ligaw stage na ito, kung papalagpasin niya pa malamang hindi mapupunta sa kanya ang babaeng pinapangarap niya. So he accepted the challenge, he treated Julie as a challenge. Iyon naman kasi ang dapat. Treat her as your motivation. Set as your goal.

***

The next day, kanya-kanya silang dala sasakyan. Convoy style. Nauuna sila Sarah habang sila nakasunod lang. Dala ni Elmo ang kotse nito, this time walang driver mabuti nalang at wala ang mommy niya kaya nagawa niyang itakas ang kotseng dinadrive ng kanyang driver.

Nagpapatugtog si Julie habang si Elmo naman focus lang sa pagsunod kila Sarah. Almost two hours narin silang bumabyahe, medyo masakit na ang pwetan niya wala kasing stop over.

Maya-maya pa nakita niyang nagpull sina Sarah sa tabi, he’s enjoying the view, madamo, malakas ang hangin at may visible na bangin, hindi naman yung tipong malalim tama lang, kung hindi ka takot sa heights kayang-kaya pa iyong talunin.

“Dito na ba?” Tanong niya kay Julie na ngayon ay nasa labas na ng sasakyan. She’s already enjoying the view.

“I think.” Sagot naman ni Julie.

Bumaba narin siya matapos niyang sarahan ang engine, tumabi siya kay Julie sabay ngiti rito ng magtama ang tingin nila. “I’ve never been here.”

“Ako rin.” Hinawakan niya ang kanyang buhok dahil sa malakas na hangin sa lugar na iyon. Tama lang ang init, sapat para sa magblend sa lakas ng hangin. Masyadong maaliwalas ang lugar na iyon, may hatian ang daan at mga damo kaya hindi mahirap maglakad. Nakakarelax talaga, para kang nasa probinsya, wala nga lang palayan. “Halika.” Hinawakan ni Julie ang kamay ni Elmo para tingnan kung gaano kalalim ang bangin.

“Hala!” Itinulak niya si Julie pero binawi niya rin ang pagtulak na iyon sa pamamagitan ng paghigit dito. Syempre sumigaw si Julie at ng makabwelo ay hinabol niya si Elmo na nananakbo na papalayo sa kanya. She can’t keep up. Ano nga ba naman ang laban niya sa basketball player na halos master na ang pagtakbo? Kaya tumigil nalang siya sa paghabol dito, naupo nalang siya sa lupa na parang bata na hindi pinagbigyan sa gusto niya, wala na siyang pake kung nakashorts pa siya at least may maluwag pa na t-shirt na tataklob kung saka-sakaling madudumihan ang kanyang white shorts.

Napansin naman ni Elmo ang pag-upong iyon ni Julie ng lingunin ito kaya tumigil na siya sa pagtakbo para mabalikan ito. It was a trick! Lagi namang ganun si Julie dahil alam nito na hindi niya ito matitiis. Nang makalapit siya dito ay nakatingala lang ito sa kanya, nagpapaawa. “Natakot ka ba? Sorry na.”

“Hindi kaya biro yung ginawa mo.” Hawak na ni Elmo ang dalawang kamay niya pero hindi parin siya natayo.

“Sorry na nga.” Sinubukan niyang higitin si Julie pero nagpapabigat ito.

“Pasan nalang kita?”

“Sure ka?” Tumango si Elmo sa kanya.

“Guys may river dito gusto niyong sumamang maligo?” Sigaw ni Sarah about a hundred steps away from them.

“Okay!” Sigaw namang pabalik ni Elmo habang hinahantay niya si Julie na sumakay sa likod niya. “Halika na.” Lumapit pa siya rito, sumunod naman agad si Julie. Medyo mabigat nga pero kaya niya naman.

“To the river?” She asked.

“May dala ka bang damit?”

“Wala.”

“Hindi pwede, uuwi ka nyan ng basa.”

“Ikaw ba may dala ka?”

Inadjust ni Elmo ang pagpasan niya kay Julie para mas mapagaan pa ang pagbubuhat niya rito. “Yes.”

“Borrow nalang.”

Natawa si Elmo dahil wala naman siyang bra o hindi kaya underwear ng babae. Ang dala niya lang brief, boxer and his extra clothes. “Okay ka sa boxer?”

“Kaya yan-” She laughed. “Balik ko nalang.”

“Bahala ka.” Naramdaman niya ang pagyakap ni Julie sa leeg niya, nalaglag ang ilang buhok nito sa balikat niya na medyo nakadampi narin sa pisngi niya. Syempre, kinilig siya.

“Thank you.”

“For what?”

“For loving me.” And then he smiled. Iyong smile na yes finally naappreciate rin siya ni Julie, kung alam niya lang na ganito ang gusto ng nililigawan niya edi sana araw-araw niya nalang inoffer ang likod niya para pasanin ito.

Nilingon niya ito, masyadong malapit ang mukha niya sa mukha ni Julie pero parang wala na iyon sa kanila. No awkward feeling at all. Nakatingin lang sa kanya ang dalaga kaya tiningnan niya lang din ito ng mga ngiti sa kanyang mukha. “Hindi mo na kailangang magpasalamat, mahal naman talaga kita.” And then they both smiled.

 

TO BE CONTINUED…


Breakaway Theme
Design by Athenability
Powered by Tumblr